Şu anda piyasada iki tip diamonyum fosfat bulunduğunu hepimiz biliyoruz. Biri %57 içerikli diamonyum fosfat, diğeri ise %64 içerikli diamonyum fosfattır. İki diamonyum fosfat arasındaki fark nedir?
Hangisi daha uygundur?
İkisi arasındaki farklar esas olarak aşağıdaki üç hususta yansıtılmaktadır:
İlk olarak, besin içeriği farklıdır. Her iki diamonyum da yalnızca azot ve fosfor içerir ve potasyum içermez. Bunların arasında %57 diamonyum fosfat, %15 nitrojen ve %42 fosfor pentoksit içerir; %64 diamonyum fosfat ise %18 nitrojen, %46 fosfor pentoksit ve %64 diamonyum fosfat içerir. Toplam besin içeriği daha yüksektir.
İkincisi, üretim süreci farklıdır. %57 diamonyum fosfat genellikle bulamaç yöntemi kullanılarak üretilir. Yani, seyreltik sülfürik asit ile fosfat kaya tozundan fosforik asidin çıkarılmasından sonra, amonyak gazı doğrudan verilir ve daha sonra düşük saflığa ve düşük besin içeriğine sahip diamonyum fosfat üretmek üzere konsantre edilir. Diamonyum fosfatın %64'ü çoğunlukla geleneksel yöntemler kullanılarak üretilmektedir. Yani, fosforik asidi çıkarmak için önce fosfat kaya tozuna seyreltik sülfürik asit eklenir ve daha sonra fosforik asit konsantre edilir ve fosforik asitteki büyük miktarda çözünmeyen madde ve yabancı maddeler boşaltılır. Daha sonra amonyak gazı verilir. Bu nedenle, geleneksel yöntemle üretilen diamonyumun saflığı daha azdır, saflığı yüksektir ve geniş kullanım alanına sahiptir.
Üçüncüsü, fiyatlar büyük ölçüde değişmektedir. %57 diamonyum fosfatın basit bir üretim süreci vardır, besin içeriği düşüktür, birçok yabancı madde içerir ve nispeten ucuzdur. Mevcut perakende fiyatı genellikle torba başına 18,5$'dır; %64 diamonyum fosfat ise öncelikle konsantre fosforik asit gerektirir ve üretim süreci karmaşık ve zordur. Diamonyumun saflığı yüksektir ve satış fiyatı nispeten yüksektir. Mevcut perakende fiyatı genellikle torba başına 185$'dır.
Diamonyum fosfatın iki üretim yönteminden %64 diamonyum fosfatın üretim sürecinin zor olması, yüksek saflığı ve daha kaliteli olması nedeniyle daha geniş bir kullanım alanına sahip olduğu görülmektedir. Sadece buğday, pirinç, mısır gibi tahıl ürünlerinde kullanılamaz. Daha fazla fosfor gerektiren baklagil bitkileri için de kullanılabilir.
